Blog Michel Mulders

Van pispaal tot publiekslieveling

Gepubliceerd op 22 november 2013
Twee matchdarts kreeg wereldkampioen Adrian Lewis om naar de halve finale van het WK te gaan. Maar de Engelsman miste, en een aantal legs later ging tegenstander Michael van Gerwen er met de zege vandoor. Weg was de WK droom voor Lewis. Weg was de kans om drie jaren op rij de wereldtitel te pakken. Na de wedstrijd bleef Lewis seconden lang voor zich uit staren: hij was zijn titel kwijtgeraakt.
Michel 201311 01
Michel 201311 02
Michel 201311 03

Een flinke tik voor de tweevoudig wereldkampioen. Lang tijd om hierbij stil te staan had Lewis niet. Een maand later stond de World Cup of Darts op het programma. Lewis wist samen met Phil Taylor de titel te pakken, maar speelde op sommige momenten echt dramatisch. Ook de Premier League verliep niet al te best voor ‘Jackpot’: hij overleefde nog wel de eerste cut-off, maar eindigde daarna als laatste op de ranglijst.

Adrian Lewis, de speler die ooit op het WK een 180-er gooide zonder naar de laatste dart te kijken, de speler die ooit met bier werd bekogeld tijdens zijn walk-on in Schotland, de speler die door het merendeel van het publiek steevast uitgefloten werd, de speler die vaak betrokken is bij kleine incidenten (wind, losse plank) op het podium, de speler die buiten twee WK titels nooit iets heeft gepresteerd…

Zo werd de jonge Engelsman steevast uitgedrukt. Een speler met een ongelofelijk groot talent, maar ook een speler die nooit onbesproken blijft. En door zijn flinke dip aan het begin van 2013 gingen sommige dartkenners twijfelen of Lewis daadwerkelijk binnen korte tijd een nieuwe tv-titel zou gaan winnen.

De ommekeer kwam voor Lewis tijdens het UK Open. Hij verloor daar weliswaar in de kwartfinale van Peter Wright, maar zijn wedstrijd tegen Wes Newton bij de laatste 32 lijkt cruciaal te zijn geweest voor het verdere dartsjaar van Adrian Lewis. Tegenstander Newton gooide tijdens deze wedstrijd een negendarter, maar ‘Jackpot’ sleepte er een 9-8 overwinning uit. Ondanks dat deze wedstrijd niet op het hoofdpodium werd gespeeld, ging de man uit Stoke-on-Trent op de knieën na deze overwinning. Eindelijk boekte hij weer een goede overwinning, en eindelijk leek het geluk weer aan zijn zijde te zitten.

Het eerstvolgende toernooi was het European Championship. Na een ruime zege op titelhouder Simon Whitlock in de finale had Lewis dan eindelijk eens een televisietoernooi gewonnen dat niet de naam Wereldkampioenschap droeg. De Engelsman was dolblij en liet zijn critici zien dat hij ook tijdens andere toernooien de hoofdprijs kan pakken. Ook het daaropvolgende toernooi, de World Matchplay, werd een succesvol toernooi voor de nummer drie van de wereld. Na een episch gevecht met Michael van Gerwen in de halve finale (weer die Van Gerwen) was het ditmaal Lewis die aan het langste eind trok. En wederom ging hij na de laatste pijl op de knieën. De finale tegen Phil Taylor werd, ondanks een hoog gemiddelde en negentien 180-er, wel verloren.

Maar de grootste winst die Lewis dit toernooi had geboekt was het publiek: in plaats van boegeroep werd zijn naam soms minutenlang toegezongen. Door zijn goede prestaties en zijn positieve houding op het podium heeft Lewis het publiek weer voor zich weten te winnen. Hierdoor is ook het plezier in het spel weer terug te zien bij de Engelsman, zowel op als naast het podium. De speler die lang werd gezien als het pispaaltje van de PDC, is ineens een publiekslieveling geworden.

Reacties