Blog Jacques Nieuwlaat

#ThankYouPhil

Gepubliceerd op 01 maart 2017
Zijn loopbaan begon in 1988 en bijna 30 jaar later komt er een einde aan; Phil Taylor, een fenomeen, stopt ermee.
ThankYouPhil

De afgelopen jaren sprak hij er al vaker over en werd er nog veel vaker over gespeculeerd: Wanneer stopt Phil Taylor met competitief darten? Tijdens het afgelopen WK ging de kogel door de kerk: nog één jaar in de spotlights en dan stopt hij definitief. Dan komt er abrupt een einde aan een tijd van speculatie. Aan de ene kant vind ik het jammer dat zo’n groot kampioen er mee stopt, ik zal hem missen. Aan de andere kant is het ook wel mooi geweest. De laatste jaren zit de sleet er toch echt een beetje op en ik denk dat dit toch echt wel het moment is om er een punt achter te zetten. Taylor is er niet de speler naar om langzaam de wereldranglijst af te zakken en in de anonimiteit te verdwijnen.

Als ik aan Taylor en zijn carrière terug denk gaan er sowieso meerdere gevoelens door me heen. Ik ben lang niet altijd zijn grootste fan geweest, maar naarmate hij minder ging winnen werd ik wel steeds meer aanhanger van The Power. In de jaren van zijn grote dominantie - en dat was best een lange periode - vond ik hem soms ronduit een pedant mannetje. Wel bleef hij bijna altijd netjes in zijn uitspraken, zeker richting zijn tegenstanders.

Taylor speelde zijn eerste grote toernooien in 1988, het jaar waarin Bill Medley en Jennifer Warnes de hit van het jaar hadden met (I’ve had) the time of my life uit de film Dirty Dancing. Toevallig ook het jaar waarin ik ben begonnen met darten, maar dat terzijde. Hij werd door Eric Bristow op weg geholpen, die leende hem een paar duizend pond om de eerste reiskosten te kunnen dekken en de rest is geschiedenis. Binnen twee jaar versloeg Taylor zijn leermeester in de WK finale van 1990 en nam hij meteen de scepter over van de man die de jaren tachtig had gedomineerd. Vanaf midden jaren ’90 werd zijn dominantie pas echt groot. Vanaf 1995 won hij acht WK’s op rij en elf van de twaalf tot 2006. Ook de andere grote televisietoernooien wint hij zonder uitzondering vele malen.

Ik hou er niet zo van om grote kampioenen uit verschillende tijden met elkaar te vergelijken, niet in andere sporten en ook niet in het darten. Wat wel vergelijkbaar is bij alle grote namen in de sport is dat zij grenzen verleggen en dat is natuurlijk iets wat Taylor ook gedaan heeft. Hij heeft de sport echt op een hoger plan gebracht en heeft het pad geëffend voor de huidige generatie. Toen Taylor zijn eerste PDC WK won in 1995 kreeg hij een cheque van twaalfduizend pond, bij het aankomende WK krijgt een speler die in de eerste ronde verliest elfduizend pond uitbetaald. Die ontwikkeling is voor een zeer groot deel op zijn conto bij te schrijven.

Hij heeft alles gegeven voor de dartsport, zijn leven heeft dertig jaar letterlijk in het teken gestaan van de drie pijlen en het bord. Het heeft hem veel opgeleverd, maar ook heel veel gekost. Voor wie meer wil weten over deze speciale man kan ik de beide biografieën aanraden die over en met hem geschreven zijn (“The Power” en “Staying Power”). In zijn laatste jaar op het hoogste niveau hoop ik dat hij een passend afscheid krijgt in alle zalen waar hij voor het laatst verschijnt.

De laatste keer dat hij te zien zal zijn in Nederland is waarschijnlijk op 16 maart op het podium in Rotterdam Ahoy. Hij speelt dan tegen Michael van Gerwen, in vele opzichten zijn opvolger in het darts. Natuurlijk zal Ahoy weer oranje kleuren en natuurlijk zullen de fans met name juichen voor de drie Nederlanders, toch hoop ik dat het afscheid van ’s-werelds grootste darter aller tijden niet stilletjes voorbij gaat. Ik laat het in ieder geval niet zomaar aan me voorbij gaan, ik wil hem bedanken voor alle mooie herinneringen die ik aan zijn wedstrijden, interviews en ontmoetingen heb. Ik zal het bordje met #ThankYouPhil met gepaste trots op mijn commentaarhokje plakken.

Jacques Nieuwlaat
twitter: @jjnieuwlaat

Reacties