Blog Jacques Nieuwlaat

Mijn laatste als dertiger

Gepubliceerd op 01 maart 2012
Vroeger toen ik klein was wilde ik altijd brandweerman worden, ik denk dat ik niet de enige ben. Uiteindelijk verdien ik nu mijn geld als ‘dartskenner’
201203 01
201203 02
201203 03

Deze maand wordt ik 40, nu ben ik daar echt niet zo heel erg mee bezig, maar toch is het wel een beetje een mijlpaal. Ik heb me nog niet aangemeld bij een rijschool om mijn motorrijbewijs te halen, ook heb ik geen vriendin die 15 jonger is dan mij dus het gevoel dat ik in een midlifecrisis denk te komen heb ik volgens mij niet. Wel is het een mooi moment om eens terug te kijken hoe je daar bent gekomen waar je nu bent.

Brandweerman worden was natuurlijk een mooie ambitie, maar ook een ambitie die ik al snel liet varen. Op de basisschool, in mijn tijd gewoon nog 6 klassen want groepen kwamen pas later, kwam ik er al snel achter dat ik aanleg had voor rekenen en andere exacte vakken. In hoofdrekenen was ik eigenlijk iedereen de baas, daar waar dat met taal en spelling zeker niet het geval was. En die lijn kon ik goed doortrekken naar de middelbare school. Daar moet je dan ineens talen erbij gaan leren en dat was echt niet mijn ding. Frans en Duits konden mij echt gestolen worden, alleen Engels voelde natuurlijk aan. Daardoor was ik voorbestemd om naar het economische onderwijs te gaan en boekhouder of misschien zelfs wel accountant te worden. Dat is er echter ook nooit van gekomen alhoewel ik nog wel een paar jaar op een MEAO (bestaat dat eigenlijk nog) heb gezeten.

Op de middelbare school had ik een vriend waarmee ik een groot deel van mijn vrije tijd doorbracht, en hij is eigenlijk de hoofdschuldige dat ik tegenwoordig het werk doe dat ik doe. Ergens in 1987 nam hij me mee naar het Haags Darts- en Snookercentrum dat gelegen was onder de hoofdtribune van het FC Den Haag stadion in het Zuiderpark van Den Haag. Mark Schouten, want zo heette die vriend, speelde daar darts, een sport die ik soms op de BBC wel eens had gezien, maar die tot die tijd nooit mijn echte interesse heeft gehad. Ik was toen al van de Amerikaanse sporten, honkbal en basketbal. Toch zou die dag een heel belangrijke worden in mijn leven, want nu zo’n 25 jaar later bepaald deze sport voor een groot deel mijn bestaan. Die dag gooide ik mijn eerste darts en keek ik hoe mijn vriend die avond zijn competitiewedstrijd speelde. Ik had de koorts eigenlijk meteen te pakken. Het HDSC zoals het in de volksmond werd genoemd, was al snel een tweede huis voor me. Zodra school klaar was wist ik niet hoe snel ik daar heen moest gaan om pijltjes te gooien.

Achter de bar stond een jonge man die zelf heel goed kon gooien en al snel leerde ik hem ook goed kennen. Hij was toen één van de beste spelers van Nederland en is dat 25 jaar later nog steeds. Roland Scholten, want daar heb ik het over leerde me in het begin alles wat ik moest weten over de dartssport en niet lang daarna ging ik competitie gooien in de derde divisie. Dat heb ik een jaartje gedaan en ik bleek wel talent te hebben want ik verloor bijna niets. Op die leeftijd wil je zo snel mogelijk nog meer natuurlijk en Roland nodigde mij uit om met hem naar een aantal toernooien te gaan. In die jaren speelde ik nog bij de jeugd en daar deden gemiddeld 6 tot 8 spelers aan mee dus hoefde je niet echt veel te spelen om in de bekers te vallen. Roland had wel 1 voorwaarde gesteld aan het feit dat ik gratis mocht meereizen en dat was dat ik zijn partijen moest schrijven. Nu had ik daar geen hekel aan en dus deed ik dat altijd graag. Zo ben ik een paar jaar door Nederland gereisd. Vanuit Den Haag gingen we met een auto naar locaties van Oldenzaal tot Venlo en ik heb aardig wat stiften leeg geschreven in die tijd. Ik heb daar altijd mooie herinneringen aan gehad, zeker de jaren dat de bezetting van de auto bestond uit veelvoudig Nederlands kampioen Bert Vlaardingerbroek, Roland Scholten, Raymond van Barneveld en mezelf. De verhalen die deze drie mannen konden vertellen waren voor een jochie van mijn leeftijd als de avonturen uit de mooiste jeugdboeken.

Over mijn darts carrière kan ik verder kort zijn. Ik had best wel talent, maar niet genoeg om The Embassy te halen al heb ik een paar jaar dicht tegen het Nederlands team aan gezeten en won ik regelmatig van de Nationale toppers. Wel gooi ik nu al 23 jaar in de ere-divisie en win ik daar nog steeds meer partijen dan ik verlies. Inmiddels speel ik al een jaar of 13 in team ‘De Mannûh’ in Delft. Via het darten heb ik mijn vrouw leren kennen, dit jaar zijn we al 20 jaar bij elkaar en hebben we een prachtige dochter die een paar maanden geleden 18 is geworden. Kortom darts heeft veel voor mij betekent. Toen in 1993 Roland wereldkampioen darts werd door de World Cup singels te winnen in Las Vegas kreeg hij ineens aanvragen uit de rest van het land om zijn kunnen te komen tonen tijdens demonstraties. In Nederland deed eigenlijk niemand dat toen nog behalve een aantal Engelse spelers die door dartsfabrikanten als ambassadeurs de wereld over werden gestuurd. Roland had een aantal keer deze spelers bekeken en kende ze natuurlijk ook persoonlijk en had gezien dat ze allemaal iemand bij zich hadden die de avond presenteerde en de scores afriep die gegooid werden. Omdat ik wel aardig kon rekenen besloot hij mij een pak aan te trekken en mee te nemen naar zijn eerste demonstratie. De caller Jacques Nieuwlaat was geboren!

In die tijd heb ik verschillende baantjes gehad, maar mij hart lag toch echt bij het darten. Bijna ieder weekend kon je me vinden op de diverse toernooien in Nederland en ik verdiende regelmatig een aardig zakcentje door ver te komen. Natuurlijk had ik ook mazzel want vaak had ik voor de koppeltoernooien een beste maat. We waren toch met z’n vieren dus heb ik toernooien gespeeld en gewonnen aan de zijde van Raymond, Bert of Roland. De echte ommekeer voor darten in Nederland kwam in 1998 toen Raymond van Barneveld The Embassy won. Ineens was televisie geïnteresseerd in onze sport en sprak iedereen er over. De aanmeldingen bij dartsverenigingen waren niet bij te houden en iedereen profiteerde mee, ik ook. Mijn eerste echt grote toernooi was het Haaglanden Top 16 toernooi dat gehouden werd in een tent op het Spuiplein in Den Haag. Ik werd door de organisatie gevraagd of ik wilde callen want ze zochten een Nederlands duo als gezicht voor een Nederlands toernooi. Samen met mijn beste vriend uit die tijd, de veel te vroeg overleden, Albert Vroegop heb ik 2 jaar gecallt op dat toernooi en leerde ik de toppers uit die tijd van dichtbij kennen.

Ik leerde daar ook een andere man kennen; Arjan van der Giessen. Hij was de man die SBS6 had verteld over The Embassy van 1998 en dat er 2 Nederlanders in de halve finale stonden. Hij zag meteen dat het een prachtige TV sport was en op zijn voorspraak zond SBS6 de finale dat jaar uit. “De rest is geschiedenis” zoals we zo mooi kunnen zeggen. Arjan was in Den Haag om een paar leuke filmpjes te maken met de toppers van dat moment voor de uitzendingen van The Embassy van 1999 en hij had een idee om iets met Ted Hankey te doen. Hankey als Graaf Dracula moest in een clipje spelen volgens hem. Wij raakten aan de praat en omdat ik toen bij een begrafenisonderneming werkte kon ik wel aan een grafkist komen die we zouden gebruiken bij de opnames. Tevens had ik veel contacten in Delft en vonden we een mooie locatie met ondergrondse gewelven waar we de clip konden maken. Het is één van de leukste clips geworden die ooit is uitgezonden, met Ted die opstaat uit zijn kist en op zoek gaat naar zijn volgende slachtoffers. Als een paar jaar later SBS6 nog veel meer darts wil gaan uitzenden hebben ze behoefte aan een kenner die plaats neemt naast de sportverslaggever die het commentaar al doet en via Arjan kom ik in aanmerking om die plek in te nemen. In 2001 doe ik een auditie die bestond uit het inspreken van de finale van 1998 en ik kreeg te horen dat ik mijn debuut mocht maken tijdens de Winmau World Masters van 2001. Het verbaasd me nog altijd hoe groot de factor geluk is geweest, dat juist ik die plek heb gekregen.

Inmiddels doe ik het commentaar nu dus al zo’n 11 jaar en met veel plezier. Acht en een half jaar heb ik vele uren samen met collega Leo Oldenburger in kleine hokjes gezeten, samen genietend van prachtige partijen, maar ook op onmogelijke tijdstippen naar dodelijke saaie wedstrijden gekeken, wij waren echt de stemmen van het darts in Nederland. Ik heb ongelooflijk veel geleerd van Leo, maar ook van andere mensen die bij TV werken, waar ik voor mijn gevoel altijd met open armen ben ontvangen. Via SBS6 en Sport1 liggen de rechten van het darts nu bij RTL7 en nog steeds mag ik het commentaar bij de beelden verzorgen met verschillende collega’s. Daarnaast geef ik regelmatig workshops darten voor bedrijven en organiseer ik met heel veel plezier demonstraties met de grote namen van dit moment door heel het land. Ik heb als caller op grote TV toernooien gestaan en World Cups mogen meemaken. Dit jaar ga ik voor de PDC de Europese toernooien callen, darts is anno 2012 mijn beroep en ik vind dat ik de mooiste baan ter wereld heb, want ik heb echt van mijn hobby mijn beroep gemaakt. Dartend heb ik nooit de grootste toernooien mogen spelen, maar als commentator heb ik wel de mooiste wedstrijden ter wereld gezien. Brandweerman is mooi, maar mijn beroep is mooier, helaas mag ik nog maar 27 jaar voordat ik met pensioen moet.

Jacques Nieuwlaat

Reacties