Blog Jacques Nieuwlaat

Mighty Mike is op de weg terug

Gepubliceerd op 01 mei 2012
In mei 2006 maakte een 17 jarig jochie zijn tv debuut tijdens de International Darts League en wist de harten van alle dartsliefhebbers te stelen. Ik heb het hierbij natuurlijk over Michael van Gerwen. Iedereen was eigenlijk nog bezig met de verrassende zege van Jelle Klaasen op Lakeside of de overstap van Raymond van Barneveld van de BDO naar de PDC toen daar ineens de volgende verrassing ten tonele verscheen. Dat eerste toernooi speelde hij zonder angst voor welke tegenstander dan ook, hij voelde dat hij tot de besten behoorde en liet dat ook zien. Iedereen die in die week in Nijmegen was zal het nooit meer vergeten, het was alsof het zevende wereldwonder was opgestaan. Iedereen sprak over Michael van Gerwen.
201205 01
201205 02
201205 03

Hij overleefde de eerste ronde door te winnen van de nummer 1 van de wereld bij de PDC; Colin Lloyd wat natuurlijk al een prachtige prestatie was, maar de wedstrijd die daar op volgde zou lange tijd het gesprek van de dag zijn. Tegenstander in de tweede ronde was Martin Adams en wat volgde was een spektakel waar de dartsliefhebber zijn vingers bij aflikt. Het leek wel iets magisch te zijn, iedere finish die op het bord verscheen werd uitgegooid, de ene 140 werd gevolgd door de andere 180. Het publiek ging uit zijn dak en er gebeurde iets dat ik daarvoor en daarna nooit meer gezien heb. Alle spelers die zich in de spelersruimte bevonden verlieten deze ruimte. Je kon natuurlijk in de ingooiruimte via een tv volgen wat er op het podium gebeurde, maar dat was niet genoeg! Alle spelers maakte hun gang richting het podium, dit moesten ze met eigen ogen aanschouwen, dit geloofde je alleen als je het zelf live zag. Een fenomeen was de dartswereld binnen gelopen of moet ik zeggen binnengestormd. Van Gerwen zou die wedstrijd winnen met een gemiddelde van bijna 108, zeker in die tijd ongekend. Alle topspelers die je sprak zeiden dat ze nog nooit zoiets gezien hadden. In de dartswereld werd hij al snel ‘The Special One’ genoemd onder de volgers.

Als hij een half jaar later de Winmau World Masters op zijn naam schrijft twijfelt niemand meer, dit is de toekomstige wereldkampioen, hier is niemand tegen opgewassen. Michael van Gerwen gaat de geschiedenisboeken herschrijven. Het zal toch iets anders verlopen. Michael zal slechts één keer meespelen op Lakeside, in 2007 verliest hij daar in de eerste ronde van Gary Robson. Hij maakt vervolgens de overstap naar de PDC en aanvankelijk begint hij daar sterk. In 2007 wordt de tweede editie van de Masters of Darts gespeeld en wint hij o.a. met 3-0 in sets van Phil Taylor. Hoogtepunt is de negendarter die hij gooit in de halve finale tegen Raymond van Barneveld. Hij verliest weliswaar van Barney, maar toch is iedereen er van overtuigd dat hij de nieuwe man is.

Waarom is hij vijf jaar na die Masters of Darts dan niet uitgegroeid tot het fenomeen dat iedereen in hem zag? De meningen zijn zoals zo vaak verdeeld. Misschien was hij te jong toen het eerste succes kwam. Sommigen zullen zeggen dat hij veel te snel is overgestapt van de relatief gemoedelijke sfeer bij de BDO naar de harde wereld van de PDC. Ik zelf denk dat het een combinatie van factoren zal zijn. Al heel snel vond Van Gerwen een mooie sponsor en dat geeft natuurlijk extra druk. Natuurlijk is de overstap van de BDO naar de PDC te snel gegaan. Ik denk dat hij beter nog een paar jaar had kunnen rijpen bij de BDO, maar in 2007 lagen de verhoudingen niet zo simpel. Van Gerwen nam voor hem op dat moment waarschijnlijk wel de juiste beslissing. Ik ben er van overtuigd dat de grootste factor is geweest dat hij de onbevangenheid is verloren. Dat is iets waar je zelf helemaal niets aan kunt doen, maar wel iets dat je overkomt. Het is een logisch proces dat bij het ouder worden hoort. Als je 17 bent kun je de hele wereld aan, je hebt geen zorgen, geen hypotheek, geen vriendin en je hoeft geen boodschappen te halen. Ik schrijf het misschien wat makkelijk neer, maar daar zit het wel in. Darten is een sport waarbij het verschil met name op het mentale vlak wordt gemaakt. Alle spelers die we op de grote toernooien zien zijn in staat op achter elkaar 180’ers te gooien en hoge finishes. Winnaars kunnen dat ook op de grote podia. Zij kunnen een tegenslag incasseren en vervolgens zelf een tik uitdelen. Het is geen toeval dat de grote toernooien vaak door dezelfde mensen worden gewonnen. Hoe leger de kop is hoe gemakkelijker je met die omstandigheden kunt omgaan.

Bij Michael zag je die onbevangenheid bijna wegebben. In de eerste jaren zag je een jochie dat de grootste mond had, leuk brutaal, noemde ik het altijd, maar langzamerhand zag je ook dat hij ging nadenken over wat er allemaal met hem gebeurde. Er kwam kritiek en dat trok hij zich aan, logisch voor iemand die pas net stemgerechtigd is en het vrat aan hem. De natuurlijke gang van zaken is dat je nog meer wilt bewijzen dat de kritiek niet op zijn plaats is en dat is het moment waarop je erover gaat nadenken en dat is ook het moment waarop het vaak fout gaat. Van Gerwen bleef steken rond de dertigste plaats op de wereldranglijst en werd één van de dertien in een dozijn spelers.

Maar ik heb goed nieuws voor de dartsvolgers en met name voor de Van Gerwen aanhangers; hij komt er weer aan. Eerder dit jaar won hij zijn eerste Pro Tour toernooi in een paar jaar en de afgelopen maand heb ik persoonlijk gezien dat hij weer op de weg terug is. Hij won in april de Open Willemstad, een toernooi waar ik al jaren de wedstrijdleiding heb en ook de finales call. Michael stond in de finale tegen Willy van de Wiel en je merkte gewoon dat hij weer de baas is op het podium. Dat gevoel kreeg ik nog meer afgelopen weekend in Wenen. Daar werd het eerste toernooi van de Euro Tour gespeeld en ik was daar als scheidsrechter bij aanwezig. Ik had het genoegen twee partijen van Michael te mogen callen op het hoofdpodium en zag weer dingen die me deden terugdenken aan die IDL van 2006. Tegen Mervyn King speelde Michael een geweldige partij, bijna iedere beurt leverde twee triples op en er zal veel beleving in het spel van Michael. Een ronde later stond ik ook op het podium tijdens zijn wedstrijd met Colin Lloyd. Zonder overdrijven speelde hij Lloyd genadeloos van het podium. Lloyd speelde zelf eigenlijk ook best goed, maar was kansloos tegen Mighty Mike. Wat er precies fout ging in de wedstrijd tegen James Richardson weet ik niet want daar was ik niet bij. Maar wat ik wel weet is dat we dit jaar weer gaan genieten van Michael. Als hij deze lijn kan doortrekken dan zit hij in no-time bij de bovenste 16 van de wereld en dat zal rust geven.

Kortom, het fenomeen komt terug!

Jacques Nieuwlaat

Reacties