Zomaar een donkere, regenachtige donderdagavond eind november. De televisie boeit me voor geen meter en dus besluit ik de tijd te doden door wat te gaan surfen op het wereldwijde web. Ik bezoek (en bekijk) wat www.nl’s en wat www.com ‘s. Tot ik ineens, wanneer ik mezelf terug vind op YouTube, de zoekterm ‘darts’ intik. Ik krijg, in no-time, ongeveer 50.900 resultaten voor mijn kiezen; de keuze is reuze, maar (ultiem dilemma van een kind in een speelgoedwinkel) waar te beginnen? De 9-darter van Raymond, tegen Jelle, op het WK van 2009. De 9-darter van Michael, tegen Raymond, op de Masters of Darts. Fantastische terugblikken, die me subiet terugnemen naar vervlogen tijden. Helemaal als je de reacties terug leest van hen die eerder deze site vol met ‘geschiedschrijving in beeld en geluid’ met een bezoekje vereerden. 244 reacties zijn er opgetekend naar aanleiding van de perfecte leg van Van Gerwen. Het is verhelderend (en pijnlijk) te zien hoe de aard van de opmerkingen in de loop der tijd veranderd. In de dagen, weken, maanden na Van Gerwen’s grootse prestatie, voorspelt iedereen hem een grote, glorieuze toekomst en is men de rotsvaste overtuiging toegedaan dat Mighty Mike groter zal worden dan de mythische Taylor. Hoe meer het filmpje echter geschiedenis wordt, hoe meedogenlozer en minder mals de kritieken. ‘Van Gerwen is een prutser’, is plotsklaps de teneur.
Ik bekijk, met een fles rode wijn en het geluid van de huilende wind om het huis als inspirerende metgezellen, enkele gróte finales. De Lakeside eindstrijd (in 2006) tussen Raymond en Jelle en de WK finale van een jaar later tussen Raymond en Phil. Zo staan er, bemerk ik tot mijn grote vreugde, meerdere confrontaties tussen de 2 dartsgrootmeesters in de digitale beeldbank. Ook eentje uit 2004, tijdens de Masters of Darts. Na enkele zinderende legs, hoor ik ineens de RTL5 commentator zeggen dat er, in Hengelo, 3500 toeschouwers aanwezig zijn om de wedstrijd met eigen ogen te aanschouwen. Hij spreekt het aantal uit zonder enige vorm van verbazing in zijn stem; daar stond toentertijd helemaal niemand van te kijken.
Ik laat me gewillig meeslepen in deze wereld van waarlijk onbegrensde mogelijkheden en herbeleef prachtige momenten met dezelfde emotie als toen het daadwerkelijk gebeurde. De constatering dat deze ingeblikte gelukzaligheid van uiterst recente datum is, maakt me (is het de wijn?) ietwat droevig. Melancholiek.
Wanneer ik de computer afsluit, is het inmiddels vrijdag geworden. Het is gestopt met regenen en ik vraag me af; waar in Godsnaam de tijd is gebleven. En wil diegene die de euvele moed had er met de tijd vandoor te gaan, onmíddelijk terug komen en het bij de rechtmatige eigenaar terugbezorgen! Het wordt namelijk node gemist.
Leo Oldenburger
