Het dartsjaar 2011 zit er op en het is weer een jaar geworden met hoogte- en dieptepunten. Er is meer darts te zien geweest via de tv of internet dan ooit tevoren. Een jaar geleden was het nog zeer onzeker of we nog wel zouden kunnen genieten van darts in Nederland, maar RTL7 heeft de handschoen opgepakt.

Het is helaas een jaar geweest zonder veel Nederlands succes en dat is dat ook mijn grootste dartswens voor 2012. Ik hoop van harte dat er weet een Hollander met een mooie beker in de lucht mag staan want dat kan onze sport zeer goed gebruiken. Ik heb het afgelopen jaar meer dan 350 wedstrijden van commentaar voorzien en deze dus ook van zeer dichtbij gevolgd en wat mij dan opvalt is de breekbaarheid van onze landgenoten op het podium. Bij de minste tegenslag begint het hoofdschudden en knikkebollen al en heb ik als kijker het idee dat het mis gaat. Helaas heb ik meestal ook gelijk. Waarom hebben wij geen speler als Terry Jenkins of Andy Hamilton, mannen die altijd blijven vechten tot de laatste snik. Mannen met een ‘over mijn lijk’ mentaliteit. Waarom moet het bij ons altijd gewoon ‘lopen’ en als het niet ‘loopt’ dan geven we het op, volgende week of maand weer een toernooi lijken we wel te denken.

Ik weet heus wel dat ik nooit op zo’n groot podium heb gestaan en dat ik misschien niet mag meepraten, maar als ik om me heen vraag aan vrienden, buren of collega’s zien die ook allemaal hetzelfde. “Hoe kan dat toch Jacques?” Vragen ze me dan en ik kan er eigenlijk geen goed antwoord op geven. Ligt het in onze aard of is het er de afgelopen jaren ingeslopen? Waarom spat het plezier van je beeldscherm als Mark Hylton staat te spelen en heb ik datzelfde gevoel niet bij onze mannen? Ik weet het ook niet. Januari is toch de maand van de goede voornemens, laten we in 2012 weer eens het plezier in het spelletje terugvinden. Natuurlijk is winnen veel leuker dan verliezen, maar ik denk persoonlijk dat wanneer je met plezier naar je werk gaat, je ook veel beter presteert. En als ik dat op de dartsport projecteer denk ik ook dat potentiële sponsors zich liever willen associëren met iemand die plezier heeft in zijn werk.

Misschien ligt de oplossing wel in de begeleiding van spelers. De meeste hebben natuurlijk een manager die de zaakjes voor de spelers regelt, maar er is eigenlijk niemand die de spelers op technisch vlak coacht. Iemand die aanwijzingen kan geven tijdens een toernooi, iemand die tegenstanders analyseert en een spelplan maakt. Eigenlijk is dat heel vreemd want in bijna iedere sport is een coach of trainer de eerste vereiste. Waarom is dat bij darten dan niet zo? Misschien is er buiten de spelers zelf niet genoeg autoriteit om deze taak te vervullen, maar ik denk toch echt dat het wel een vereiste wordt in de toekomst. Tijdens onze studio uitzendingen sprak ik Robin van Galen, zelf een gouden Olympische coach van de waterpolo dames en ook hij vond het vreemd dat er geen coaches waren in het darts. Natuurlijk kost het geld om zo iemand aan te nemen, maar een goede trainer verdiend zijn eigen salaris terug, zo is het in iedere sport namelijk. Je zult daar dingen voor opzij moeten zetten, investeren in je eigen carrière is een vereiste. Er zijn nu eenmaal dingen die een sporter zelf niet ziet en daar kan een coach een fantastische rol in vervullen denk ik.

In China zijn ze nu al met staatssteun darts aan het onderwijzen op middelbare scholen. Daar wordt ‘kennis’ gewoon ingevlogen om les te geven en het kan dan ook niet heel lang meer duren voordat we de eerste Aziatische spelers gaan zien die met een coach de dartswereld komen bestormen. Als je een paar duizend jongetjes en meisjes uren laat spelen met het vooruitzicht op een beter leven zijn die absoluut bereid om daar heel veel voor op te geven. En dan ben je ook weer terug bij de basis. Niets komt zonder inspanning of opoffering, ook niet bij het darten.

Ik wil wel eindigen met de positieve dingen, de aanknopingspunten, die er zeker zijn. Michael van Gerwen heeft het afgelopen WK laten zien dat hij absoluut op de weg terug is. Het talent is er bij hem en ik heb altijd geloof gehouden dat hij grote titels zal gaan winnen in de toekomst. Wellicht wordt 2012 zijn jaar. Jelle Klaasen straalt weer vertrouwen uit, als je hem spreekt klinkt het goed en hij is weer terug bij de vertrouwde darts waar hij zijn successen mee behaalde. Datzelfde geldt voor Raymond van Barneveld. Terug naar de pijlen waar het WK van 2007 mee werd gewonnen, nu nog even doortrainen om er weer vertrouwd mee te geraken en dan komt dat ook weer goed. Hij gaat aankomend jaar weer veel meer vloertoernooien spelen om wedstrijdritme op te doen dus ook daar heb ik alle vertrouwen in. Voor Vincent van der Voort viel het kwartje het afgelopen jaar vaak net de verkeerde kant op. Ik denk dat één goede run op TV tot een halve finale of verder hem het laatste beetje vertrouwen zal geven om tot de echte elite door te dringen. En dan hebben we nog natuurlijk Co Stompé en Roland Scholten. Twee fantastische spelers die bijna alles op het gebied van darts al hebben meegemaakt. Beide hebben hun portie problemen gehad de afgelopen jaren met blessures en ander ongemak, laten we hopen dat zij een pijnvrij jaar zullen doormaken. Misschien spreek ik wel te vroeg en willen ze dit ook niet horen, maar ik denk wel dat zij de twee aangewezen personen zijn om als coach of trainer de nieuwe generatie te helpen en wegwijs te maken. Ze hebben er de persoonlijkheid voor en de kunde.

Laten we zeker niet te somber denken, 2012 wordt een prachtig jaar, te beginnen met acht Nederlanders op Lakeside, een ledenstijging bij de dartsbonden en veel aandacht in de media. Ik ben er klaar voor jij ook?

k wens iedereen een prachtig en gezond 2012. Ik hoop dat er met veel gekeken zal worden naar de uitzendingen van RTL7 en vergeet niet mee te praten via twitter met #rtl7darts. Ook ik ben daar te vinden, @jjnieuwlaat

Jacques Nieuwlaat